Separation of lignin from black liquor by electrochemical process - Sasivimon Chotinantasaeth (Chulalongkorn University, 2007)
วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้มีเพื่อศึกษาและอธิบายความสัมพันธ์ของตัวแปรที่ทำการศึกษาต่อประสิทธิภาพการแยกลิกนินจากน้ำยางดำ โดยกระบวนการไฟฟ้าเคมีด้วยการออกแบบ การออกแบบเชิงแฟกทอเรียลแบบ 2³ ตัวแปรที่ทำการศึกษา คือ ความหนาแน่นของกระแสไฟระยะเวลาการเกิดปฏิกิริยา และปริมาณของแข็งเริ่มต้น จากผลการศึกษาพบว่าค่าพีเอชที่เหมาะสมสำหรับการแยกลิกนินด้วยกระบวนการเคมีไฟฟ้าคือ พีเอช 6 พบได้ว่า ประสิทธิภาพการแยกสูงสุด สูงถึง 82.86% ซึ่งเป็นผลจากขั้วอลูมิเนียม 14.89% ปฏิกิริยานี้เกิดขึ้นที่ระดับสูงของความหนาแน่นไฟฟ้า ระดับต่ำของระยะเวลา และระดับสูงของจำนวนของแข็งเริ่มต้น สำหรับขั้วเหล็กประสิทธิภาพสูงสุดของการแยกลิกนินซึ่งเกิดขึ้นที่ระดับสูงของทั้งสามปัจจัยคือ 78% และเป็นผลจากการใช้ขั้วไฟฟ้า 10.03% ที่สภาวะเหล่านี้ ถือได้ว่าเป็นสภาวะที่เหมาะสมที่สุดต่อการแยกลิกนินจากน้ำยางน้ำ ด้วยกระการไฟฟ้าเคมี ที่ไได้จากการศึกษาโดยการออกแบบเชิงแฟกทอเรียลแบบ 2³ ตัวแปร ในขณะที่พีเอช 8 และ 7 นั้น ลิกนินไม่สามารถตกตะกอนได้ สมการความสัมพันธ์ของตัวแปรที่ทำการศึกษา กับประสิทธิภาพในการตกตะกอนของลิกนินที่พีเอช 6 ได้ถูกสร้างขึ้นสำหรับทั้งขั้วอลูมิเนียม และขั้วเหล็กในบรรดาตัวแปรที่ทำการศึกษาจะพบได้ว่า ปริมาณของแข็งเริ่มต้นมีความสำคัญกับการตกตะกอนของลิกนินมากที่สุด รองลงมาคือความหนาแน่นของกระแสไฟและระยะเวลา อย่างไรก็ดี ความสามารถในการพยากรณ์ของสมการนั้นถูกจำกัดเนื่องจากยังมีตัวแปรบางตัวที่มีผลต่อการตกตะกอนของลิกนินซึ่งยังไม่ได้นำมาศึกษาและรวมอยู่ในสมการ ข้อดีของการตกตะกอนด้วยไฟฟ้าเคมีเมื่อเทียบกับการลดพีเอชอย่างเดียวนั้น คือ ประสิทธิภาพของการตกตะกอนที่ได้โดยการใช้สารเคมีอันตรายในปริมาณที่น้อยกว่า ค่าพีเอชของน้ำเสียที่เหลือที่อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานน้ำทิ้ง และไม่มีก๊าซอันตรายเกิดขึ้นเช่นการลดพีเอช การประเมินทางเศรษฐศาสตร์พบว่าขั้วอลูมิเนียมมีต้นทุนที่ถูกกว่าประมาณหนึ่งจุดสองเท่าเมื่อเทียบกับขั้วเหล็ก