AMOXICILLIN COMBINED WITH CLAVULANIC ACID DEGRADATION BY ELECTRO-FENTON PROCESS - Paranee Boonchuay (Chulalongkorn University, 2014)
งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาการย่อยสลายสารอะม๊อคซี่ซิลิน ด้วยกระบวนการ ออกซิเดชั่นขั้นสูง โดยมุ่งศึกษากระบวนการอิเล็กโตรเฟนตัน ในแง่ของการศึกษาสภาวะที่เหมาสมสำหรับการดำเนินระบบให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดในรูปของซีโอดี และศึกษากลไกทางจลน์ศาสตร์ของกระบวนการภายในระบบ อีกทั้งมีการประเมินคุณภาพของน้ำที่ผ่านกระบวนการในระบบและนอกจากนี้ การศึกษายังรวมไปถึง การศึกษาผลกระทบของปริมาณสารโปรแทสเซียม คาวูลาเนต ที่มีต่อการย่อยสลายของสารอะม๊อคซี่ซิลินเช่นกัน และยิ่งไปกว่านั้นการออกแบบการทดลองถูกนำมาใช้เพื่อหาสภาวะที่ดีที่สุดด้วย ตัวแปรในการศึกษาครั้งนี้ได้แก่ พีเอช, อัตราส่วนปริมาณความเข้มข้นของ ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซค์ ต่อ ปริมาณสารอะม๊อคซี่ซิลิน และ เฟอรัส และ ค่ากระแสไฟฟ้าต่อหน่วยพื้นที่ผลการศึกษาเมื่อนำผลการทดลองทั้งหมด 27 ชุด มาวิเคราะห์ผลโดยใช้เทคนิคพื้นที่ผิวผลตอบแบบ Box-Benkehn Design พบว่าพีเอช, อัตราส่วนปริมาณความเข้มข้นของ ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซค์ ต่อ ปริมาณสารอะม๊อคซี่ซิลิน และต่อเฟอรัส และ ค่ากระแสไฟฟ้าต่อหน่วยพื้นที่เป็น 2.5, 40 (MR) ,15 (MR) และ 0.1 มิลลิแอมแปร์ต่อตารางเซนติเมตร ตามลำดับโดยสามารถกำจัดสารอินทรีย์ในรูปของซีโอดีได้สูงสุดถึง 65% นอกจากนี้การประเมินคุณภาพของน้ำที่ผ่านระบบไป ยังเป็นตัวชี้ให้เห็นว่า กระบวนการอิเล็กโตรเฟนตันสามารถที่จะเพิ่มอัตราความสามารถการออซิไดซ์ ทำให้เพิ่มการย่อยสลายทางชีวภาพให้แก่น้ำตัวอย่างได้เช่นกัน ทำให้น้ำนั้นสามารถที่จะปล่อยลงสู่ระบบบำบัดขั้นต่อไปที่เป็นระบบบำบัดทางชีวภาพได้ และนอกจากนี้ ได้มีการศึกษาผลกระทบของกรดวูลานิค ในรูปแบบของการเติมสารโพแทสเซียมคาวูลาเนตลงไป จากการทดลอง ทำให้เห็นว่าปริมาณของโพแทสเซียมคาวูลาเนต ไม่มีผลกระทบต่อการย่อยสลายอะม๊อคซี่ซิลิน แต่การเพิ่มสารชนิดลงไปในอัตราส่วน 1 : 8 (โพแทสเซียมคาวูลาเนต : อะม๊อคซี่ซิลิน) เพิ่มอัตราความสามารถการออซิไดซ์ และอัตราการย่อยสลายทางชีวภาพเล็กน้อย