การศึกษาเปรียบเทียบสมรรถนะของพรรคการเมืองไทย ในการสนองตอบความต้องการของประชาชน ในช่วงสมัยของรัฐบาล พลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ ชุดที่ 1 - วทัญญู ทิพยมณฑา (จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 1991)
จากการอาศัยกรอบแนวความคิดของอัลมอนด์และเพาเวลล์ วอห์น และของผู้อื่นเกี่ยวกับสมรรถนะของระบบในการสนองตอบความต้องการของประชาชน ผู้วิจัยได้ตั้งสมมติฐานของการวิจัยไว้ว่าสมรรถนะของพรรคการเมืองในการสนองตอบความต้องการของประชาชน (ตัวแปรตาม) อาจจะเป็นผลมาจากปัจจัยหลายประการ (ตัวแปรต้น) คือ ภูมิหลังของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประการหนึ่ง การจัดองค์กรของพรรคการเมืองประการหนึ่ง จำนวนสมาชิกพรรคที่ได้รับเลือกตั้งประการหนึ่ง และสถานภาพการเป็นพรรครัฐบาลหรือพรรคฝ่ายค้านอีกประการหนึ่ง กลุ่มประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ประกอบด้วยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมดของพรรคชาติไทย พรรคประชาธิปัตย์ พรรคประชากรไทย และพรรคพลังธรรม รวมทั้งหมด 189 คน ในจำนวนนี้มีผู้ตอบแบบสอบถามกลับคืนมาจำนวน 100 คน หรือประมาณร้อยละ 52.9 จากการศึกษาความถี่ของแบบสอบถาม การใช้ตารางคูณไขว้และพิจารณาค่าไคสแควร์และทอซี พบว่าตัวแปรต้นที่สัมพันธ์กับสมรรถนะในการสนองตอบความต้องการของประชาชน (ทั้งในแง่ของการสนองตอบกลุ่มประชากรเป้าหมายใด สัมฤทธิผลของการสนองตอบความต้องการ และเวลา ความหมายที่ใช้ในการสนองตอบความต้องการของประชาชน) มีค่าดังต่อไปนี้คือ จำนวนสมัยที่สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้รับเลือกตั้ง อายุ ระดับการศึกษา การกระจายอำนาจ การรวมอำนาจ การแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบ จำนวนสมาชิกที่ได้รับการเลือกตั้ง และสถานภาพการเป็นพรรครัฐบาลหรือพรรคฝ่ายค้าน ในท้ายที่สุด ผู้วิจัยได้เรียกร้องให้มีการวิจัยซ้ำ โดยใช้ประชากรเป้าหมายจากทุกพรรคการเมือง ทั้งนี้ เพื่อทดสอบความแกร่งของผลวิจัยในครั้งนี้ ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์ต่อการบรรยาย อธิบาย และพยากรณ์สมรรถนะของการสนองตอบความต้องการของประชาชนของพรรคการเมืองไทย