System for aiding coil embolization planning in intracranial aneurysm - Wiwat Owasirikul (Chulalongkorn University, 2011)
ความสำเร็จในการรักษาโรคหลอดเลือดสมองโป่งพองด้วยขดลวดอุดกั้นขึ้นอยู่กับขนาดขดลวดอุดกั้นที่ใส่เข้าไป แต่เมื่อการกระจายตัวของขดลวดอุดกั้นที่อยู่ภายในหลอดเลือดสมองโป่งพองมีความยากต่อการทำนายจึงทำให้รังสีแพทย์นิยมเลือกใช้ขนาดขดลวดอุดกั้น(โดยเลือกจากขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางรูปร่างและความยาว) จากประสบการณ์เป็นสำคัญ จากปัญหาดังกล่าวจึงได้ออกแบบระบบเพื่อศึกษารูปแบบการเลือกขนาดขดลวดอุดกั้น 3 เส้นแรกของรังสีแพทย์ แต่ทว่าได้ทำการศึกษาเฉพาะขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางรูปร่างเท่านั้น เนื่องจากบ่อยครั้งรังสีแพทย์เลือกใช้ความยาวขดลวดอุดกั้นที่มากที่สุดในการรักษา ในการศึกษาครั้งนี้ได้ออกแบบระบบจาก 87 ข้อมูลทั้งสิ้นสามระบบ ได้แก่ ระบบทำนายขนาดแบบถดถอย ระบบคัดแยกขนาด และระบบผสมระหว่างสองระบบข้างต้น โดยวัดประสิทธิภาพในการทำนายขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางรูปร่างด้วยวิธีดึงข้อมูลออกเพียงหนึ่งตัวแบบหมุนวน ผลที่ได้บ่งชี้ว่าระบบทำนายขนาดแบบถดถอยสามารถเลือกขนาดขดลวดอุดกั้นเส้นที่หนึ่งได้ และระบบผสมที่เกิดจากตัวคัดแยกขนาดแบบ Bagging กับระบบทำนายขนาดแบบถดถอยสามารถเลือกขนาดขดลวดอุดกั้นเส้นที่สองและสามได้ แต่ทว่าระบบคัดแยกขนาดแบบ Bagging ต้องใช้จำนวนข้อมูลในการฝึกฝนระบบไม่ต่ำกว่า 10 ข้อมูล จึงจะสามารถเลือกขนาดให้ผิดพลาดอยู่ในช่วงหนึ่งเบอร์ของขนาดขดลวดอุดกั้นได้ ระบบดังกล่าวนำมาสร้างระบบตอบสนองเพื่อความสะดวกในการใช้งานจริงทางเวชปฏิบัติ โดยมีผลยืนยันประสิทธิภาพในการทำนายขนาดขดลวดอุดกั้นและความปลอดภัยในการเลือกใช้ขดลวดอุดกั้นตามระบบตอบสนองด้วยการทดลองในหลอดเลือดสมองโป่งพองจำลอง