INVESTIGATION OF WELL PLAN PARAMETERS FOR DIRECTIONAL DRILLING IN GULF OF THAILAND - Anusara Hentoog (Chulalongkorn University, 2016)
การเจาะหลุมแบบระบุทิศทางเป็นการเจาะที่มีการปฏิบัติทั่วไปในพื้นที่ที่มีแหล่งกักเก็บปิโตรเลียมซึ่งมีหน่วยหินและโครงสร้างซับซ้อนเช่นใน อ่าวไทย นักออกแบบหลุมเจาะจะเป็นผู้ออกแบบหลุมเจาะโดยอาศัยประสบการณ์ของผู้ออกแบบ จากนั้นหลุมที่ถูกออกแบบจะถูกนำไปวิเคราะห์เพื่อหาค่าแรงบิดและแรงลาก เพื่อใช้ในการคัดกรองหลุมเจาะ ว่าสามารถเจาะได้หรือไม่ กระบวนการเหล่านี้ใช้เวลานาน การศึกษานี้จะทำการศึกษาพารามิเตอร์ที่ใช้ในการออกแบบหลุมเจาะแบบระบุทิศทางและแนะนำค่าที่เหมาะสมในการออกแบบหลุมเจาะ เช่น จุดเริ่มต้นเจาะมุมเอียง ค่ามุมเอียง อัตราการเพิ่มขึ้นของมุมเอียง ฯลฯ โดยใช้ขีดจำกัดของแรงบิดและแรงลากเป็นเกณฑ์ เพื่อพัฒนากระบวนการออกแบบหลุมเจาะแบบระบุทิศทาง โดยทำการศึกษาหลุมเจาะแบบระบุทิศทาง 4 แบบ ทั้งแบบ 2มิติและแบบ 3 มิติ หลุมแต่ละแบบออกแบบโดยใช้พารามิเตอร์ต่างกัน โดยกำหนดให้องค์ประกอบของหลุมและลักษณะแหล่งกักเก็บปิโตรเลียมเหมือนกันทุกประการอ้างอิงจากการปฏิบัติงานจริงในพื้นที่อ่าวไทย หลุมเจาะแบบมีทิศทางที่ได้ออกแบบไว้จะถูกนำไปวิเคราะห์หาแรงบิดและแรงลาก จากนั้นสังเกตและวิเคราะห์ผลที่ได้ แล้วประเมินผล นอกจากนั้นยังศึกษาผลกระทบจากน้ำหนักของน้ำโคลนที่ใช้ในการขุดเจาะ จากการศึกษาพบว่าค่าจุดเริ่มเจาะมุมเอียง และค่ามุมเอียงส่งผลต่อการเกิดแรงบิดและแรงลากมาที่สุด ส่วนพารามิเตอร์อื่นๆ มีผลกระทบน้อย นอกจากนี้ยังพบว่าอัตราการเพิ่มขึ้นของมุมเอียง 2 องศาต่อ100ฟุต ก่อให้เกิดแรงบิดและแรงลากในปริมาณที่น้อยกว่าในช่วงของการเจาะเพิ่มมุมเอียง แต่นำมาใช้ออกแบบหลุมเจาะทุกแบบไม่ได้เนื่องจากมีข้อจำกัดเรื่องตำแหน่งของท่อกรุ น้ำหนักของน้ำโคลนมีผลกระทบต่อค่าแรงบิดและแรงลากโดยเมื่อเพิ่มน้ำหนักน้ำโคลน 1 ปอนด์ต่อแกลลอน จะทำให้ค่าแรงบิดและแรงลากลดลงประมาณ 1.5 เปอร์เซนต์ ในส่วนท้ายของการศึกษาจะแนะนำช่วงค่าพารามิเตอร์ที่สามารถใช้ในการออกแบบหลุมเจาะแบบระบุทิศทาง ซึ่งผ่านเกณฑ์แรงบิดและแรงลากสำหรับอ่าวไทย