Petroleum geology of the Songkhla basin in the gulf of Thailand - Sonchawan Ac-Kagosol (Chulalongkorn University, 2001)
การศึกษาธรณีวิทยาปิโตรเลียมของแอ่งสงขลาในอ่าวไทย โดยศึกษาจากข้อมูลหลุมเจาะ และธรณีฟิสิกส์ สามารถอธิบายธรณีวิทยาใต้ผิวดิน, ธรณีโครงสร้าง, วิวัฒนาการของการเกิดแอ่ง พร้อมทั้งประเมินศักยภาพปิโตรเลียมเบื้องต้น ผลการศึกษาพบว่า แอ่งสงขลาเกิดในยุคเทอร์เชียรีมีลักษณะเป็นฮาร์พกราเบน วางตัวในแนวเหนือ-ใต้ มีรอยเลื่อนปกติเกิดขึ้นทางด้านตะวันตก ซึ่งเป็นปัจจัยควบคุมพัฒนาการของแอ่งรวมถึงการสะสมตัวของตะกอนภายในแอ่ง ตะกอนส่วนใหญ่สะสมตัวแบบเนินตะกอนรูปพัด แบบทะเลสาบและแบบแม่น้ำพา ซึ่งได้รับอิทธิพลของทะเลเกี่ยวข้องเป็นครั้งคราว ความหนาสูงสุดของตะกอนประมาณ 3,500 เมตร ในที่นี้ได้จัดแบ่งลำดับชั้นหินของตะกอนยุคเทอร์เชียรีออกเป็น 5 หมวดหินเรียงจากล่างขึ้นบนดังนี้ หมวดหิน SK-1, SK-2, SK-3, SK-4 และ SK-5 นอกจากนี้ ผลการวิเคราะห์ธรณีเคมีพบว่าหินต้นกำเนิดปิโตรเลียมซึ่งเป็นหินโคลนหรือหิน ดินดานสีดำซึ่งมีปริมาณอินทรีย์วัตถุสูง ส่วนมากสะสมตัวอยู่ในสภาวะแวดล้อมแบบทะเลสาบ โดยประเภทของอินทรีย์วัตถุประกอบด้วย ชนิดที่ 1, 2, และ 3 ซึ่งมีศักยภาพสูงที่จะให้น้ำมันและก๊าซ หินต้นกำเนิดปิโตรเลียมอยู่ในระดับความลึกมากกว่า 2,000 เมตร สามารถเริ่มให้ปิโตรเลียมออกมา ส่วนหินกักเก็บปิโตรเลียมเป็นหินทรายอยู่ในหมวดหิน SK-1, SK-2, และ SK-3 ซึ่งมีชั้นหินโคลนหรือหินดินดานแทรกสลับซึ่งทำหน้าที่เป็นหินปิดกั้นในเวลา เดียวกันปิโตรเลียมสะสมในภายในโครงสร้างกักเก็บของแอ่ง ดังนั้นแอ่งสงขลาจึงเป็นแอ่งที่น่าจะมีศักยภาพในการให้กำเนิดปิโตรเลียม