Evolution and palaeoecology of crocodiles in the mesozoic of Khorat plateau, Thailand - Komsorn Lauprasert (Chulalongkorn University, 2006)
จากการศึกษาพบจระเข้มหายุคมีโซโซอิกบริเวณที่ราบสูงโคราช 9 ชนิด 6 สกุล จาก 3 วงศ์ จระเข้สกุล Teriosuchus จากหมวดหินภูกระดึงและกลุ่ม Teleosaurid, cf. Peipehsuchus ได้ถูกพบเป็นครั้งแรก Siamosuchus phuphokensis จากหมวดหินเสาขัวและ Khoratosuchus jintasakulii จากหมวดหินโคกกรวด ได้ถูกตั้งขึ้นเป็นจระเข้ชนิดและสกุลใหม่ของโลก ขณะที่ Theriosuchus sp. A จากหมวดหินเสาขัว "Goniopholis" sp. A และ "G." sp.B จากหมวดหินโคกกรวด มีลักษณะเฉพาะซึ่งเพียงพอสำหรับการตั้งขึ้นเป็นชนิดใหม่ได้ แต่ต้องได้รับการเตรียมตัวอย่างเพิ่มก่อน "Sunosuchus" thailandicus Buffetaut and Ingavat, 1980 และ "Goniopholis" phuwiangensis Buffetaut and Ingavat, 1983 ได้ถูกจัดอยู่ในสกุลที่ไม่แน่นอน เนื่องจากลักษณะที่ใช้จำแนกไม่เพียงพอ การค้นพบกะโหลกจระเข้สกุล Theriosuchus ในหมวดหินภูกระดึงชี้ให้เห็นว่า จระเข้ขนาดเล็กในวงศ์ Atoposauridae นี้มีการกระจายอย่างกว้างขวางทั้งในยุโรป จีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากนี้จะชี้ให้เห็นว่ายุโรปและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เชื่อมต่อกันแล้วในช่วงจูแรสซิกตอนปลาย แต่ช่วงเวลาของการเชื่อมต่อระหว่างทวีปนั้นยังไม่ทราบแน่ชัด สำหรับจระเข้ตระกูล "Sunosuchus" และ cf. Peipehsuchus ยังไม่สามารถสรุปความสัมพันธ์ทางสายวิวัฒนาการได้ เนื่องจากจระเข้ตระกูล "Sunosuchus" ขาดซากดึกดำบรรพ์ของกระดูกกรามบนที่สมบูรณ์ ส่วน cf.Peipehsuchus นั้นได้รับการอธิบายบนพื้นฐานของฟันเท่านั้น ดังนั้นจระเข้ทั้งสองสกุลจึงไม่สามารถนำมาอธิบายความสัมพันธ์ของสิ่งมีชีวิตในระหว่างเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และจีนได้ การไม่ปรากฏของจระเข้จะงอยปากยาวในหมวดหินเสาขัว อาจจะมีสาเหตุมาจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมที่ชุ่มชื้นในยุคจูแรสซิกตอนปลายมาเป็นสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งในยุคครีเตเชียสตอนต้น วิถีชีวิตเชิงนิเวศของจระเข้จะงอยปากยาวน่าจะถูกครอบครองและแทนที่โดย Siamosaurus suteethorni ไดโนเสาร์กินปลาซึ่งเริ่มปรากฏในหมวดหินเสาขัว สมมติฐานนี้สนับสนุนด้วยโครงสร้างจุลภาคของชั้นเคลือบฟันที่คล้าย กันในไดโนเสาร์กินปลาและจระเข้ในมหายุคมีโซโซอิก ซากดึกดำบรรพ์ของจระเข้จะงอยปากกว้างและสั้นยังคงมีความหลากหลายอยู่ในหมวดหินนี้ อาจเป็นเพราะมีอาหารที่หลากหลาย การค้นพบจระเข้สกุล "Goniopholis" ของไทยในหมวดหินโคกกรวดด้วยนั้น แสดงว่าจระเข้กลุ่มนี้ปรากฏอยู่ที่ราบสูงโคราชตลอดช่วงครีเตเชียสตอนต้น แต่ความสัมพันธ์ทางสายวิวัฒนาการยังไม่ชัดเจน Khoratosuchus jintasakulii ถูกตั้งขึ้นในหมวดหินนี้ เป็นจระเข้ซึ่งมีรูปแบบวิวัฒนาการมากที่สุดในมหายุคมีโซโซอิกของไทยกลุ่ม neosuchian, โดยอ้างจากตำแหน่งของ internal choanae ซึ่งถูกล้อมโดยกระดูกท้ายเพดานปากเป็นส่วนใหญ่.