Antinociceptive and anti-inflammatory activities of curcumin diethyl disuccinate in animals - Jutirat Wongsrisakul (Chulalongkorn University, 2010)
เคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตเป็นโปรดรักส์ของเคอร์คิวมิน การทดลองครั้งนี้เริ่มต้นศึกษาฤทธิ์ระงับปวดของเคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตในขนาดต่างๆ กันด้วยวิธี hot-plate ในหนูเมาส์เพศผู้ จับเวลาที่หนูเมาส์สามารถทนอยู่บนแผ่นร้อนได้ (hot-plate latencies) ก่อนให้น้ำเกลือ ทางช่องท้อง มอร์ฟีน (10 มก./กก.) ทางช่องท้อง คาร์บอกซีเมทิลเซลลูโลส (0.5%) โดยการป้อน หรือเคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตขนาด 25-200 มก./กก. โดยการป้อน และจับเวลาที่หนูสามารถทนอยู่บนแผ่นร้อนได้ ที่เวลา 15, 30, 45, 60, 90, 120 และ 240 นาที หลังให้สารทดสอบ โดยให้หนูเมาส์อยู่บนแผ่นความร้อนไม่เกิน 45 วินาทีในการทดสอบแต่ละครั้ง (cut-off time) คำนวณเปอร์เซ็นต์สูงสุดที่หนูเมาส์สามารถทนต่อความร้อนได้ (%MPE) แล้วนำมาคำนวณหาพื้นที่ใต้กราฟระหว่าง %MPE และเวลา (area of analgesia) พบว่า เคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตทุกขนาดที่ใช้ในการทดสอบยกเว้นขนาด 200 มก./กก. มีฤทธิ์ระงับปวดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ฤทธิ์ระงับปวดของเคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตที่ขนาด 50 มก./กก. ถูกยับยั้งได้ด้วยนาลอกโซน แสดงว่ากลไกการออกฤทธิ์ระงับปวดของเคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตเกี่ยวข้องกับตัวรับ opioid ในการทดลองด้วยวิธี tail-flick ทำการจับเวลาที่หนูเมาส์ทนต่อความร้อนได้โดยไม่กระดกหางหนี (tail-flick latencies) ก่อนให้น้ำเกลือ มอร์ฟีน คาร์บอกซีเมทิลเซลลูโลส (0.5%) หรือเคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตขนาด 25-200 มก./กก. และทำการทดสอบหลังจากได้รับสารอีก 7 ครั้ง ในช่วงเวลา 4 ชม. โดยหางหนูจะได้รับความร้อนจากการส่องไฟแต่ละครั้งไม่เกิน 4 วินาที (cut-off time) พบว่าเคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตขนาด 25 มก./กก. มีฤทธิ์ระงับปวดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนการทดสอบฤทธิ์ระงับปวดโดยเหนี่ยวนำให้หนูเมาส์เกิดความเจ็บปวดจนเกิดอาการบิดงอลำตัว (writhing) ด้วยกรดอะซิติก ทำการฉีดกรดอะซิติก 0.6% ขนาด 10 มล./กก. เข้าทางช่องท้องของหนูเมาส์ที่เวลา 1 ชม. หลังจากป้อนน้ำเกลือ อินโดเมทาซิน ขนาด 10 มก./กก. คาร์บอกซีเมทิลเซลลูโลส (0.5%) หรือเคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตขนาด 25-200 มก./กก. แล้วนับจำนวนครั้งที่หนูเกิดการบิดงอของลำตัวเป็นเวลา 30 นาที พบว่าเคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตทุกขนาด สามารถลดการบิดงอลำตัวของหนูเมาส์ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม (p<0.05) ในการทดสอบฤทธิ์ต้านการอักเสบของเคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตในหนูแรทด้วยการเหนี่ยวนำให้อุ้งเท้าหนูบวมด้วยคาราจีแนน พบว่าเคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตขนาด 10-80 มก./กก. สามารถลดการบวมของอุ้งเท้าหนูได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในระยะที่ 2 ของการบวม แสดงถึงการยับยั้งพรอสตาแกลนดิน จากผลการทดลองทั้งหมดแสดงว่า เคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตมีฤทธิ์ระงับปวดทั้งในระดับประสาทส่วนกลางและระดับประสาทส่วนปลาย และกลไกการออกฤทธิ์ระงับปวดมีความเกี่ยวข้องกับวิถีของ opioid ส่วนกลไกการต้านการอักเสบของเคอร์คิวมินไดเอทิลไดซัคซิเนตเกิดจากการยับยั้งการสร้างพรอสตาแกลนดินและการยับยั้งผลของพรอสตาแกลนดิน อี 1