Statelessness and human rights - I Hsuan Liu (Chulalongkorn University, 2018)
ถึงแม้ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนจะได้แสดงให้เห็นว่ามีการรับรองสิทธิมนุษยชนสำหรับคนทุกคน แต่อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงนั้น ยังมีผู้คนอีกหลายล้านคนที่ยังคงเป็นคนไร้สัญชาติและถูกปฏิเสธในสิทธิมนุษยชนของพวกเขา ภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยสถานภาพคนไร้สัญชาติ ค.ศ. 1954 นั้น ประเทศภาคีในอนุสัญญาได้พยายามรับรองสถานภาพของบุคคลเสมือนคนชาติและบุคคลเสมือนคนต่างด้าวให้เป็นสิทธิของบุคคลไร้สัญชาติ แต่สิทธิต่างๆ หลายสิทธิเหล่านี้ก็ยังไม่มีความเฉพาะเจาะจงเพียงพอหรือยังขาดกลไกในเชิงสนับสนุนและปกป้องสิทธิ สิ่งนี้จึงนำไปสู่การตรวจสอบสิทธิมนุษยชนที่ได้พัฒนาขึ้นหลังจากที่มีอนุสัญญาว่าด้วยสถานภาพคนไร้สัญชาติ ค.ศ. 1954 อีกครั้ง ดังนั้น วิทยานิพนธ์นี้จึงมุ่งหมายที่จะตรวจสอบว่าสิทธิมนุษยชนที่เกิดขึ้นตามมาดังกล่าวนั้นมีส่วนเพิ่มประสิทธิภาพในสิทธิและความคุ้มครองแก่คนไร้สัญชาติภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศอย่างไร ข้าพเจ้ามีความเห็นว่าตราสารด้านสิทธิมนุษยชนต่างๆ ที่เกิดขึ้นตามมานั้นไม่เพียงแค่สามารถนำมาปรับใช้กับคนไร้สัญชาติได้เท่านั้น แต่ยังมีส่วนในการสนับสนุน การขยายความ การทำให้เกิดประโยชน์สูงสุด และการเสริมหรือเพิ่มเติมในสิทธิต่างๆ ที่ได้รับการรับรองภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยสถานภาพคนไร้สัญชาติ ค.ศ. 1954 ดังนั้น วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงแสดงให้เห็นถึงสิ่งต่อไปนี้ 1) สถานภาพ สิทธิ และความคุ้มครองต่างๆ ของคนไร้สัญชาติในทางเสียเปรียบ เมื่อเปรียบเทียบกับคนชาติและคนต่างด้าว 2) สถานภาพ สิทธิ และความคุ้มครองต่างๆ ของคนไร้สัญชาติที่ได้รับการรับรองภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยสถานภาพคนไร้สัญชาติ ค.ศ. 1954 และ 3) ความสัมพันธ์ระหว่างตราสารด้านสิทธิมนุษยชนต่างๆ กับคนไร้สัญชาติ และตราสารเหล่านี้มีส่วนในการสนับสนุน การขยายความ การทำให้เกิดประโยชน์สูงสุด และการเสริมหรือเพิ่มเติมในสิทธิและความคุ้มครองต่างๆ ภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยสถานภาพคนไร้สัญชาติ ค.ศ. 1954 อย่างไร