The development of wax cubes hardness for chewing ability evaluation - Sirilada Liangbunyaphan (Chulalongkorn University, 2011)
พัฒนาความแข็งของชิ้นขี้ผึ้งเพื่อใช้ในการประเมินความ สามารถในการบดเคี้ยวในผู้ป่วยไร้ฟันที่ใส่ฟันเทียมทั้งปาก โดยกระบวนการที่สามารถทำได้ในประเทศไทย และหาความแข็งที่เหมาะสมที่ผู้ป่วยจะมีความสามารถในการบดเคี้ยวใกล้เคียง กับผู้ที่มีฟันธรรมชาติ ชิ้นขี้ผึ้ง 3 ชนิด ได้แก่ ชนิดแข็ง ชนิดแรกเริ่ม และชนิดนิ่ม ถูกผลิตขึ้นโดยอัตราส่วนที่แตกต่างกันระหว่างไขผึ้งและขี้ผึ้งไมโครคริสตอล ความแข็งของชิ้นขี้ผึ้งทั้ง 3 ชนิด และตัวอย่างอาหารทั่วไป 16 ชนิด ถูกทดสอบด้วยเครื่องทดสอบเอนกประสงค์ ผู้เข้าร่วมวิจัยประกอบด้วยกลุ่มฟันธรรมชาติ จำนวน 20 คน (อายุเฉลี่ย 27.85±1.42 ปี) กลุ่มฟันเทียม ทั้งปาก จำนวน 20 คน (อายุเฉลี่ย 70.55±9.14 ปี) และกลุ่มฟันเทียมล่างทับรากเทียม จำนวน 20 คน (อายุเฉลี่ย 67.70±6.68 ปี) ให้ผู้เข้าร่วมวิจัยเคี้ยวชิ้นขี้ผึ้ง 3 ชนิดๆ ละ 3 ชิ้น ครั้งละชิ้นๆ ละ 10 ครั้ง ในตำแหน่งที่ถนัด นำชิ้นขี้ผึ้งที่ผ่านการเคี้ยวแล้วไปถ่ายภาพและวิเคราะห์ ความสามารถในการบดเคี้ยวด้วยโปรแกรมอิมเมจเจที่คำนวนร้อยละของสีที่ผสมกันได้ดี จากสถิติวิเคราะห์พบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของร้อยละของความสามารถในการบดเคี้ยว (P < .05) ระหว่างกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่ม เฉพาะในการเคี้ยวชิ้นขี้ผึ้งชนิดแรกเริ่มและชนิดนิ่มเท่านั้น กลุ่มฟันเทียมทั้งปากมีความสามารถในการบดเคี้ยวขี้ผึ้งชนิดแรกเริ่มและชนิดนิ่มลดลงประมาณ 35% เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มฟันธรรมชาติกลุ่มฟันเทียมล่างทับรากเทียม มีความสามารถในการบดเคี้ยวสูงกว่ากลุ่มฟันเทียมทั้งปาก จากการศึกษาพบว่า ความแข็งของชิ้นขี้ผึ้งที่เหมาะสมในการประเมินความสามารถในการบดเคี้ยวในผู้ป่วยไร้ฟันที่ใส่ฟันเทียมทั้งปากคือ ชิ้นขี้ผึ้งชนิดแรกเริ่มและชนิดนิ่ม และชิ้นขี้ผึ้งทั้งสอง อยู่ในช่วงความแข็งของตัวอย่างอาหารที่เลือกมาทดสอบ การศึกษานี้แนะนำว่า ชิ้นขี้ผึ้งเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่สามารถนำมาใช้ในการคัดกรองความสามารถในการบดเคี้ยว ร่วมกับเครื่องมืออื่นๆ ในการประเมินสภาวะโภชนาการของผู้สูงอายุได้