A comparison of masticatory efficiency using the wax cube analysis method before and after implant-retained lower complete denture insertion - Nuntaporn Chokpreecha (Chulalongkorn University, 2012)
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพการบดเคี้ยวของผู้ป่วยฟันเทียมคร่อมรากเทียมในขากรรไกรล่างโดยวิธีวิเคราะห์ชิ้นขี้ผึ้ง มีผู้เข้าร่วมวิจัยจำนวน 33 คน (ชาย 15 คน หญิง 18 คน อายุเฉลี่ย 67.48 ± 6.17ปี) เป็นผู้ป่วยที่ได้รับการใส่ฟันเทียมทั้ง ปากแบบถอดได้จากภาควิชาทันตกรรมประดิษฐ์ คณะทันตแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหา วิทยาลัย โดยที่ฟันเทียมมีประสิทธิภาพในการใช้งานได้ดี มีเสถียรภาพดีแต่มีปัญหาเรื่องการ ยึดอยู่ของฟันเทียมชิ้นล่าง แบ่งผู้ป่วยเป็น 2 กลุ่มตามความสูงของกระดูกขากรรไกรล่างเป็น กลุ่มกระดูกสูงและกลุ่มกระดูกต่ำ ผู้เข้าร่วมวิจัยเข้ารับการผ่าตัดฝังรากฟันเทียม 2 ตัวบริเวณ ฟันเขี้ยวในขากรรไกรล่างในการผ่าตัดครั้งที่ 1 และใน 3 เดือนต่อมาทำการผ่าตัดครั้งที่ 2 เพื่อ ยึดติดรากฟันเทียมกับหลักยึดชนิดลูกบอลและยึดกับฟันเทียมเดิม การประเมินประสิทธิภาพการบดเคี้ยวทำโดยใช้วิธีวิเคราะห์ชิ้นขี้ผึ้งจำนวน 3 การทดสอบได้แก่ 1. ก่อนผ่าตัดฝังรากฟันเทียม 2. ภายใน 1 สัปดาห์หลังใส่ฟันเทียมคร่อมรากเทียม และ 3. หลังใส่ฟันเทียมคร่อมราก เทียมเป็นเวลา 1 เดือนโดยแต่ละครั้งของการทดสอบจะเคี้ยวชิ้นขี้ผึ้งจำนวน 4 ชิ้นนำชิ้นขี้ผึ้งที่ ผ่านการเคี้ยวแล้วมาถ่ายภาพและวิเคราะห์ความสามารถในการบดเคี้ยวด้วยโปรแกรมอิมเมจเจ ผลของประสิทธิภาพการบดเคี้ยวจะแสดงเป็นร้อยละของความสามารถในการบดเคี้ยวของแต่ละการทดสอบซึ่งจากสถิติวิเคราะห์ พบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติของค่าเฉลี่ยร้อยละของความสามารถในการบดเคี้ยวระหว่างการทดสอบแต่ละครั้ง (P≤.001) โดยที่ค่าเฉลี่ยร้อยละของความสามารถในการบดเคี้ยวหลังใส่ฟันเทียมคร่อมราก เทียม 1 สัปดาห์เท่ากับ 23.94 ± 6.58 (ก่อนฝังรากฟันเทียม เท่ากับ 15.43 ± 4.36) และเพิ่มขึ้นเป็น 28.17 ± 6.16 หลังใส่ฟันเทียมคร่อมรากเทียมไปแล้ว 1 เดือน แต่ความสูงของกระดูกไม่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบดเคี้ยวในแต่ละการทดสอบ (P>.05) จากการศึกษานี้สรุปได้ว่าผู้ป่วยไร้ฟันมีความสามารถในการบดเคี้ยวดีขึ้นหลังใส่ฟันเทียม คร่อมรากเทียมในขากรรไกรล่างและความสูงของกระดูกขากรรไกรล่างไม่มีผลต่อความสามารถในการบดเคี้ยวหลังใส่ฟันเทียมล่างคร่อมรากฟันเทียม