Fracture resistance of various restorations for endodontically treated teeth caused from abfraction - Supakiwinee Sakkayakornmongkol (Chulalongkorn University, 2016)
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของความต้านทานการแตกและรูปแบบความล้มเหลวของการบูรณะฟันกรามน้อยบนที่จำลองคอฟันสึกและผ่านการรักษาคลองรากฟันด้วยวิธีต่าง ๆ ทำการคัดเลือกฟันกรามน้อยบนซี่แรก 2 รากที่มีขนาดและรูปร่างใกล้เคียงกัน จำนวน 32 ซี่ มาแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม กลุ่มละ 8 ซี่ ตามความแตกต่างของการบูรณะฟัน โดยมีกลุ่มควบคุมเป็นกลุ่มที่ไม่ได้จำลองคอฟันสึกแต่ได้รับการรักษาคลองรากฟันและอุดปิดคลองรากด้วยเรซินคอมโพสิต กลุ่มที่ 1 ถึง 3 เป็นกลุ่มที่จำลองคอฟันสึกและอุดด้วยเรซินคอมโพสิต จากนั้นทำการรักษาคลองรากฟันและบูรณะด้วยวิธีต่างๆ โดยกลุ่มที่ 1 (RF) อุดปิดคลองรากด้วยเรซินคอมโพสิต กลุ่มที่ 2 (P/RF) ใส่เดือยเสริมเส้นใยแล้วอุดปิดด้วยเรซินคอมโพสิต กลุ่มที่ 3 (P/ZC) ใส่เดือยเสริมเส้นใยแล้วอุดปิดด้วยเรซินคอมโพสิตและทำครอบฟันชนิดเซอร์โคเนีย นำฟันมาติดตั้งลงบนฐานอะคริลิกและจำลองเอ็นยึดปริทันต์ จากนั้นนำชิ้นงานมาทดสอบด้วยแรงกดบริเวณแอ่งกลางของด้านบดเคี้ยวโดยทำมุม 30 องศากับแนวแกนฟันจนเกิดความล้มเหลว นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์โดยการหาสถิติความแปรปรวนทางเดียวและการทดสอบเชฟเฟ่ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 ผลการทดลองพบว่าค่าความต้านทานการแตกในกลุ่มควบคุม กลุ่ม RF และกลุ่ม P/RF ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p>0.05) ในขณะที่กลุ่ม P/ZC มีค่าสูงกว่ากลุ่ม RF และ P/RF อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) แต่ไม่แตกต่างจากกลุ่มควบคุม เมื่อสำรวจความล้มเหลวของชิ้นงานพบว่าร้อยละ 80 ของกลุ่มควบคุม กลุ่ม RF และกลุ่ม P/RF เกิดการแตกที่ปุ่มฟันด้านเพดาน ในขณะที่ชิ้นงานทั้งหมดของกลุ่ม P/ZC เกิดรอยร้าวและแตกตามขอบของครอบฟันโดยที่เดือยเสริมเส้นใยยังคงยึดครอบฟันกับรากฟันไว้ได้ สรุปได้ว่าการอุดฟันด้วยเรซินคอมโพสิตบริเวณคอฟันสึกจำลองสามารถช่วยเพิ่มความต้านทานการแตกให้กับฟันได้ใกล้เคียงกับฟันที่ไม่มีการจำลองคอฟันสึก การใส่เดือยเสริมเส้นใยไม่มีผลต่อความต้านทานการแตกในฟันที่มีการจำลองคอฟันสึก แต่สามารถช่วยยึดครอบฟันกับรากฟันซึ่งป้องกันการสูญเสียเนื้อฟันอย่างทันทีได้ ส่วนการบูรณะด้วยครอบฟันเซอร์โคเนียและเดือยเสริมเส้นใยสามารถเพิ่มความต้านทานการแตกของฟันที่จำลองคอฟันสึกได้ นอกจากนี้ผนังเนื้อฟันที่เหลืออยู่บริเวณคอฟันเป็นปัจจัยสำคัญในการพิจารณาสำหรับการบูรณะที่เหมาะสม